Het wonder dat ik nog leef


Als hoofdredacteur Jan Bom van P+ afgelopen week naar Milaan was gevlogen, was hij 100 procent zeker overleden aan een ruiterembolie, een rode draak die zich bovenop zijn longen had verscholen.

Dat ik nog leef, zat niet in de planning. Omdat ik al drie maanden bekaf was bij geringe inspanningen als trap lopen, de hond uitlaten of een duin op klauteren, hadden we een mooie uitrustvakantie geboekt. Een cruise over de Atlantische Oceaan, met een enorme sportschool aan boord, om die belabberde conditie van mij weer op peil te krijgen.

We hadden op woensdag 30 november moeten vliegen naar Milaan en omstreeks een uurtje of drie, half vier zou ik zijn gestikt, door de hogedruk in de cabine. De enorme ruiterembolie die zich als een rode draak bovenop mijn longen had genesteld, zelfs met vertakkingen in de longen, had de zuurstoftoevoer naar mijn hart afgesloten. Ik had waarschijnlijk nog naar een zuurstofkapje gegraaid. Hoe krijg je die rotluikjes zelf open?

Ik weet niet waar ik het aan te danken heb dat ik het toch heb overleefd. Je kunt het heel nuchter bekijken en zeggen: je bent de grootste mazzelpik ter wereld, dat de ernstige klachten vijf dagen voor de vlucht begonnen, dat je een vrouw hebt die meteen ambulances belt als je flauw valt. Wat zo is het wel gegaan.

Vrijdag 25 november, de dag voor mijn 55-ste verjaardag, ging ik voor het eerst onderuit. Volledig out op de overloop. Met gillende sirenes ben ik door de vrijdagochtendspits van Almere naar Amsterdam naar het AMC gebracht. Het vermoeden was dat er een hartinfarct gaande was, dat delen van het hart zouden afsterven en dat er onmiddellijk gedotterd moest worden. Dat is ook gebeurd, maar die operatie werd halverwege gestaakt, omdat mijn hart perfect in orde bleek te zijn. Ik kreeg er een foto van mee en het zag er uit als een prachtig kronkelend rivierenlandschap in de Amazone, met vele vertakkingen. Geen opstopping te zie. Er viel dus niks te dotteren.

Lyrisch ben ik over de helden van de ambulancedienst, met name de man die een week tevoren nog een pistool tegen zijn hoofd had gekregen, toen hij hulp wilde verlenen. Hij vertelde me onderweg dat hart- en longklachten heel vaak op elkaar lijken en dat het geen gek idee zou zijn om in die richting verder te zoeken. Na een heel rustig verjaardagsweekend (ik kon de trap zowat niet meer op) heeft mijn vrouw de huisarts om een verwijzing gevraagd om longfoto's te mogen maken in het AMC. Daar werd een bronchitus zichtbaar.

Opluchting, want bij de klachten horen onder andere kortademigheid. De huisarts schreef me een korte anti-bioticakuur voor en mijn gedachten gingen weer naar de Costa Atlantica, waar ik vijf dagen de eindeloosheid van de oceaan wilde orgaan, de echte longen van de wereld, want goed voor een kwart tot de helft van de CO2-opname uit de atmosfeer. Nog twee dagen en dan zouden we in het vliegtuig stappen. Nog heel even rustig houden en dan zou alles beter worden.

Ik dacht dat ik nogal heftig reageerde op die pillen, want kort na het slikken was mijn hele concentratie verdwenen. Samen met mijn dochter op de bank nog naar een DVD uit de box Oceans van de BBC gekeken, heel diep in slaap gevallen, wakker geworden, heel duizelig naar de wc gestommeld, op de bril gaan zitten, mijn vrouw nog geroepen… Ik herinner me dat mijn dochter me vasthield en... weer een ambulance. Ik mocht kiezen en koos nu direct voor het AMC. De ambulancebroeders keken bezorgd: ik was op eigen kracht niet meer in staat om een normaal zuurstofgehalte in mijn bloed te produceren. Ik moest een kapje op.

Op de intake in Amsterdam werd na het afvinken van alle mogelijke oorzaken na een CT-scan diegene gevonden die ook wel 'de meest over het hoofd geziene doodsoorzaak' wordt genoemd: de ruiterembolie. Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord en zo gek is dat niet. 

Zalig zijn de onwetenden en ik ben als een kind zo blij naar de intensive care gereden, tot grote verbazing van artsen en verpleegkundigen. Eindelijk een oorzaak! Dan kun je wat gaan doen! Een van de verpleegster vroeg me zelfs waarom ik zo vrolijk was. Ik zei: ‘Dat is toch logisch? Ik heb geen kanker en ik heb geen hartprobleem.’ Ze heeft me in de waan gelaten, maar op de IC stond de hartbewaking al klaar. Met hele sterke bloedverdunners is het monster in de nacht van maandag op dinsdag 29 november grotendeels opgelost. Pas op zaal, later die dag, toen ik op mijn iPhone eens wat meer informatie opzocht over dit levensbedreigende bloedstolsel, is me de schrik om het hart geslagen. Het duurde toen wel even voor ik in slaap kon komen.

Ik ben de vrolijkste patiënt geweest die in lange tijd in het AMC onderdak vond. Ik vond alles leuk, wilde helemaal niet van de IC weg en ook niet van de verpleegafdeling. Wat een geweldige mensen allemaal. Ik kocht een T-shirt van het AMC en  lag ermee in bed te pronken (het logo werd ontworpen door Boudewijn Boer, een van de vormgevers van P+).

Vrijdag 2 december ben ik eervol uit het ziekenhuis ontslagen. Ik voel me herboren, ik schrik gewoon hoe diep de lucht in mijn longen kan komen als ik in de lach schiet. Voorzichtig probeer ik het wel eens: heel diep ademhalen. Het is nog een beetje eng. Ik moet me zo aan de Rode Draak hebben aangepast, dat ik nog maar met hele korte stootjes zuurstof opzoog.

Ik zal nog wel een tijdje bloedverdunners moeten spuiten en slikken. De oorzaak is nog niet vastgesteld. We hebben nagezocht of er erfelijke belasting in de familie zit, maar niets gevonden. De anticonceptiepil slik in niet. Lange vliegtuigreizen kunnen ook bloedstolsels veroorzaken, maar de vluchten deze zomer naar Pompeii en Ljubljana lijken te kort te zijn om heel veel schade aan te richten. (Het geeft wel te denken dat er bij mijn weten nog nooit een vliegtuigmaatschappij is geweest die reizigers direct waarschuwt voor de kans op het ontstaan van levensbedreigende bloedstolsels tijdens lange vluchten. Toch een ernstige klacht die met een simpel sinasprilletje of ouderwets aspirientje te voorkomen is, want die zijn bloedverdunnend. Als ik hoofd MVO bij de KLM was, zou ik het wel weten wat ik op maandagochtend als eerste ging regelen, zwaar bewapend tegen alle PR-functionarissen die uiteraard dwars gaan liggen omdat passagiers wel eens vliegangst zouden kunnen krijgen). Het kan ook zijn dat ik veel en veel te weinig beweeg, hele dagen zit te schrijven, in dezelfde houding, ingespannen ook nog. Misschien dat de stollingsspecialist er achter komt, misschien ook niet.

Waarom de klachten ineens acuut werden pal voor een vlucht die mij met 100 procent zekerheid fataal zou zijn geworden, dat is een wonder. Meer religieus ingestelde zielen als Groene Dichter Leo Mesman zeggen tegen mij: “Er is soms genade”. Met spirituele geesten als afvalkunstenaar Jan Eric Visser praat ik over de synchroniciteit van Joseph Jaworski, die een onzichtbare verbinding weet met iedereen om ons heen die ook werkt aan de zaak van de duurzaamheid, a force voor good. Volgens Jaworski zou deze verbindende kracht van mensen die van elkaar houden mij hebben gewaarschuwd, beschermd en op tijd gered. Jan Eric: “Het is te toevallig om niet waar te zijn. Dit is niet in wetenschap te vatten.”

Het blijven onwennige gedachten voor deze Zeeuw met bonken klei aan de klompen, ook al hangen er nu wel drie beschermengeltjes boven mijn bed. Ik begin zelf eerder over de ontdekking van de bloedverdunners waarmee de draak is opgelost, afkomstig van een stof in klavers. Het was boeren opgevallen dat hun koeien bleven bloeden als ze in een klaverrijke weide graasden. Als ze zich dan beschadigden aan het prikkeldraad, was de wond nauwelijks te stelpen.

Daar moeten een paar klavertjes vier tussen hebben gezeten.

Tekst Jan Bom





P+ Community: laatste reacties …

Anton de Man ()
Een zeer herkenbaar verhaal. In 1991 kreeg mijn vrouw in een klein dorp in Polen hartritmestoornis Zo erg dat ik naar de plaatselijke dokter ging die gelukkig ook Duits sprak. Hij wilde toen hij mijn vrouw zag haar medicijnen geven maar gaf ook aan dat naar het ziekenhuis in de stad een optie was. Ik koos voor het laatste. De ambulance kwam. het was een station auto waarin een veldbed aanwezig was. Mijn vrouw werd daar opgelegd en zij moest haar benen optrekken anders kon de achterklep van de auto niet dicht. In het ziekenhuis aangekomen werd zij eerst op de eerste hulp gebracht. De aanwezige arts ging na enige tijd naar de telefoon en ik ging naar hem toe en maakte duidelijk dat hij bij mijn vrouw moest blijven. Later hoorde ik dat de arts een collega belde met het verzoek direct te komen omdat hij niet wist wat te doen. Vervolgens werd mijn vrouw naar de IC afdeling van het ziekenhuis vervoerd. Dat ging via een plein buiten. Op de IC afdeling stond ik samen met een Armeense vriend van ons te wachten. Opens hoorde ik mijn vrouw hard schreeuwen. Ik wilde de kamer binnenrennen maar werd tegengehouden. Later hoorde ik dat de situatie van het hart van mijn vrouw zoo was dat er direct ingegrepen moest worden. Gelukkig was de IC afd. van het ziekenhuis in het bezit van een apparaat dat via een stroomstoot het verhoogde hartrime terug bracht naar nor,aal. Was dat apparaat er niet geweest was hoogstwaarschijnlijk het hart gestopt. Later lag mijn vrouw op de kamer op de IC afdeling. Een zuster in een klein kamertje keek door een raam of alles goed gong. Er was alleen visuele controle geen apparatuur. Het eten wat mijn vrouw kreeg was een klein bordje gekleurd water waar wat rijstkorels in lagen. De zuster vertelde mij dat het ziekenhuis Fl.1,50 per dag aan eten kon verstrekken aan de ptienten Ik ben toen snel naar buiten gegaan en heb eten gocht voor mijn vrouw en voor haarkamergenoot Vier dagen daarna wilde mijn vrouw weg uit het ziekenhuis en na een verklaring te hebben getekend dat zij dit dit op eigen risico zijn we naar Nederland gereist. Wij kwamen op zaterdag thuis en hebben direct onze cardioloog gebeld. Die zorgde ervoor dat mijn vrouw de maandag daarop opgenomen werd in het Dijkzicht ziekenhuis in Rotterdam. Na diverse onderzoeken mocht zij enige dagen later weer naar huis. Wel vroeg ik aan de behandelende artsen of ik de resultaten van de onderzoeken mee kon Krijgen. Dat gebeurde. Twee wekenlater waren mijn vrouw en ik weer in het ziekehuis in Polen en overhandigde aan de arts die haar behandeld had de onderzoekresultaten van het Dijkzicht ziekenhuis. Daar was hij heel blij mee want hij concludeerde dat die hetzelfde weergaven wat hij ook geconstaterd had. Als dank heb ik een inzameling gehouden en kreeg de beschikking over 6000 gulden. Via onze dorpsapotheek kwam ik aan het adres van het bedrijf wat infuuspompem maakt. Daar had het zieken huis in Polen een groot tekort aan. Na een gesprek met de verkoopafdeling van het bedrijf kreeg ik te horen dat een infuuspomp 3000 gulden koste maar dat de directie besloot om voor 6000 gulden 4 pompen te leveren. Wij hebben de 4 pompen enige weken later afgegeven aan de directeur geneesheer van het ziekenehuis in Polen. Die vroeg mij wat de kosten waren. Ik heb hem toen verteld dat mensen uit Nederland mij gevraagd haden deze pompen bij hem af te geven voor gebruik in zijn ziekenhuis. Wel heb ik een schriftelijke verklaring gekregen van de direkteur geschreven in het Pools en deze brief is met een Nederlandse vertaling geplaast in het regio huis aan huis weekblad zodat de mensen die geld gegeven hebben kunnen zien dat elke gulden die zij gaven verdubbeld is en niets is uitgegeven aan kosten. Vriendelijke groet, Een dankbare echtgenoot Anton de Man. Wij hopen volgend jaar 31 jaar te mogen vieren dat wij 50 jaat geleden elkaar het ja woord gaven.
neefje freek ()
hallo neef,blij te horen dat je weer thuis bent en veel sterkte ook namens pa en ma.ik wilde je een e mail stuuren en kwam op je site terecht,dus heb ik je verhaal gelezen, ja het had zomaar verkeerd kunnen aflopen,ik vond het leuk te lezen dat je toch nog van zeeuwse afkomst bent,maar doe het rustig aan en als jeje moe voelt bezoek dan de dokter,we mailen binnen kort nog wel eens (luctotor et emergo)gr freek 9
Michiel Haas ()
Hoi Jan, huiveringwekkend wat je overkomen is en wat heerlijk dat je er van kunt nagenieten en dit mooie verhaal erover opschrijven. Ik ben blij dat je weer behouden bent voor onze duurzame wereld. Veel beterschap en ik hoop dat je goed aansterkt, groet, Michiel
TassenBol ()
Wat een verhaal Jan, en wat fijn om te horen dat het nu weer goed gaat! Heel veel sterkte met aansterken en ik hoop dat je toch nog veel mooie reizen mag maken! Hartelijke groet van de TassenBol
Lonneke de Graaff ()
Wat heftig Jan! Zoiets zet je leven ineens in een heel ander perspectief. Zo zie je maar, laten we iedere dag genieten van wat we hebben. Ik wens je een voorspoedig herstel toe. Je gaat vast nog veel goeds voor deze wereld betekenen. Rustig aan! Lonneke de Graaff
Deborah ()
Beste Jan, Dat is schrikken! Dat je een kortere adem hebt, was mij op Springtij opgevallen. Het bewijst maar weer dat jij heel positief denkt. Over synchroniciteit,ik ben net in de buurt van Milaan, in Damanhur geweest aande voet van de Alpen waarvan ze zeggen dat het een kruispunt is van synchronisiteitslijnen die om de aarde lopen. Deborah
ilona hofstra ()
lieve Jan, wat heerlijk dat je er nog bent en verder de planeet van haar eigen stolsels kan blijven verlossen. Geweldig ook dat je het zo snel al, zo mooi kon opschrijven. En doe het rustig aan....
Yolande van Wijk ()
Hi Jan, Ik schrik me helemaal wild vanochetnd bij het slecht lezen van jouw tekst... Gelukkig leef je nog. Rustig aan baasje:)) Het is voor mij weer een signaal dat luisteren naar je lichaam zo belangrijk is .. je weet het wel maar doen. Hele fijne kerst en rust maar lekker uit van alle stress.
nanno peters ()
hoi Jan , dit wist ik niet maar hiervan schrik je best even heel veel beterschap afgelopen week moest ik naar het ziekenhuis voor de controle wat m`n kanker aanging mag nu na 1 jaar komen dit gaat goed ik hoop ook dat jij weer snel zult genezen, ik heb geleerd het leven te waarderen en zeg elke morgen dag,dag en kijk de toekomst weer gezond tegemoet. veel beterschap ,onkruid vergaat niet ! groet, Nanno
Elfrieke ()
Beste Jan, wat een bijzonder verhaal en mooi om dat zo in brede kring te delen. Laten we allemaal alert zijn op onze bescherm engeltjes en open staan voor de synchroniciteit die er voor ons is. Sterkte met het aansterken ! Elfrieke
heleen van der Sanden ()
Dag Jan, Wat goed dat je er nog bent! Ik ben ook eens door het oog van de naald gekropen en herken in je verhaal die onbeschrijflijke blijdschap die je dan voelt als het je is gegeven om verder te leven. Geniet ervan! Groetjes, Heleen (ooit maker van magazine De Kleine Aarde, nu uitgever van Genoeg)
Lotte ()
Lieve Jan, Toeval bestaat niet, en in het- 'force for good' concept kan ik me goed vinden. Dank voor je inspiratie tot nu toe en ik vertrouw erop dat dit nog in lengte van jaren doorgaat! Warme groet Lotte
Betty ()
Wat een verhaal, Jan. Ongelooflijk. En wat mij betreft ontzettend fijn dat we je nog onder ons hebben! Dank dat je dit met ons deelt. En ik hoop dat je mij snel weer hardlopend kunt inhalen ;) Tot gauw ziens is iets dat je meestal behoorlijk gedachteloos zegt, maar deze keer schrijf ik dat heel bewust. Tot gauw ziens!
Miranda Hoogervorst ()
Beste Jan, Ongelooflijk, wat een verhaal en wat een stress moet dat geweest zijn voor je gezin en jij maar lachen in je AMC-shirt :-) Ik ben blij dat je er bovenop bent! Groeten, Miranda Hoogervorst (Mali, Max Havelaar)
Anand ()
Dag Jan, Mooi verhaal en fijn dat je ons daar deelgenooit van maakt. Wens je een voorspoedig herstel toe!
Connie Lohuis ()
Beste Jan, hier Connie uit Vreeland. We hebben wel eens contact gehad. Ik krijg altijd je nieuwsbrief en ben onder de indruk van je 'redding'. Hoe dan ook een wondertje. Ik hoop dat je snel weer de oude bent. En dat die rode draken uit je buurt blijven!
sharona ()
Beste Jan, wat een heldhaftig en heftig verhaal. Dank je wel voor het delen. Het was me tijdens springtij opgevallen dat je kortademig was maar weet dat aan je heftige postuur en je vele schrijfuren. Ik ken je niet goed genoeg om dat tegen je te zeggen. Zelf ben ik dit jaar 40 kg afgevallen en veel meer gaan sporten en dat heeft me behoorlijk weer op kracht gebracht. Ik weet dat dat niet de ruimterembolie had voorkomen hoor. Fijn dat je er nog bent en leve alle engeltjes, lieve groet, sharona ps als je nog wil weten hoe ik het gedaan hebt van harte welkom me te bellen als je weer wat verder bent!